Weźmy takie pranie… frustruje już sama myśl o jego ilości, potem niby robi się samo – chwilowy, pozorny oddech. Niestety. Pranie trzeba powiesić. O LOSIE ! Schnie, wiadomo trzy tygodnie minimum, żeby docelowo spędzić MĘKI na kompletowaniu, chowaniu i prasowaniu. A na finał (i tutaj werble) zawsze czeka następna porcja brudów …Jak żyć ?

W sumie to jesteśmy ambitni, kreatywni perspektywiczni, a mimo wszystko tak łatwo ulegamy frustracjom dnia powszedniego. Drażnią nas małe rzeczy. Pozorne błahostki urastają do rangi dramy sezonu.

Wstanie lewą nogą dla zasady ? Czemu nie. „Na pewno mam gorzej niż ty” – zasada nr 2. Problemy się nawarstwiają, zupełnie jak góra prania. Są „nie do rozwiązania”. Nie i koniec. Sytuacje bez wyjścia. Amen.

Siewcy legalnego pesymizmu. Pragmatycznie przygotowani na najgorsze.

Zawód – narzekacz pojękiwacz.

Czy to tragedia ? Czy już komedia  ?

Reżyseria: Katarzyna Łapaj-Strzykowska

Choreografia: Koniński Teatr Tańca